Comme il me plait

Δεν ξέρω αν είναι αγάπη.

Μ’ αρέσει κάθε φορά να του δίνω κι άλλο όνομα.

Μ’ αρέσει να παγιδεύομαι εκεί, στο μόνο δωμάτιο όπου νιώθω πιο ασφαλής

και ταυτόχρονα πιο ευάλωτη από ποτέ.

Εκεί όπου η ψυχή μένει γυμνή κι όμως όλοι οι φόβοι σωπαίνουν.

Εκεί όπου η κλεψύδρα του χρόνου πέφτει στο πάτωμα ακίνητη,

υπάκουη στην καρδιά.

Εκεί μας κρύβει από όλες τις άλλες φωνές.

Κλείνει το φως για να μην ενοχλεί το σκοτάδι μας.

Μοιράζεται την πιο γλυκιά επιθυμία και με ντύνει με έννοια,

στρέφοντας όλη την προσοχή στο πιο βαθύ κομμάτι μου.

Δεν με αφήνει να νομίζω πως είναι παιχνίδι.

Πιο σοβαρά από ποτέ,

ζυγίζει το βάρος μου λες και θέλει να βρει έναν τρόπο να πετάξω.

Εμπιστεύεται την αλήθεια στα χέρια μου σαν να είμαι καθρέφτης.

Χαϊδεύει γλυκά τις ατέλειες μου και τις σβήνει

για να μου δώσει μια θέση στο ιδανικό.

Αφήνει την τόλμη μου να κάνει βόλτα χωρίς να κινδυνεύει

και ξεχνάει να μου θυμίσει όρια.

Αν είχαμε κι άλλη γεύση να μοιραστούμε

μπορεί να μέναμε ως το επόμενο πρωί.

Μα η καρδιά είχε χορτάσει με περισσότερα από όσα θα ζητούσε.

Έτσι μ’ αρέσει να κρατάω το άπιαστο.

Έτσι μ’ αρέσει να διαψεύδω τη λογική.

Winner takes it all...