Ένα άλυτο δίλημμα
Κι αν έπρεπε τώρα να τρέξω να σωθώ.. τι θα σκεφτόμουν να πάρω μαζί μου; Τι απ όλο αυτό που έχτισα με όλη μου τη ζωή? Τι απ όλο μου το παρελθόν να διαλέξω μέσα σε ένα λεπτό; Τι απ όσα πιο πολύ αγαπάω να αρπάξω πριν έρθει η φωτιά;
Εξομολόγηση
Και κοιτάζοντας πίσω, ένα ατέρμονο déjà vu αμφιβολίας για το αν η λάμψη ήταν αντικατοπτρισμός. Η λάμψη αυτή του αστερόκοκκου που καρφώθηκε στον ώμο μου και άστραψε στο σκοτάδι από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στον λαβύρινθο.
Ένα παλιό μυστικό
Κανείς δεν έμαθε ποτέ για το μαχαίρι
που κάθε βράδυ κρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι
περίμενε την τρέλα να το τραβήξει.
Κανείς δεν έμαθε ποτέ για τη σκιά
που ερχόταν συχνά
και χτυπούσε την πόρτα περιμένοντας απάντηση.
Η επιστροφή του παραλόγου
Και τώρα πάλι ξυπνάνε όλες εκείνες οι σκέψεις
που με το ζόρι νανούρισα σε ύπνο βαθύ.
Ενώνονται και γίνονται στρατός
έτοιμες πάλι για μάχη
Έχουν βέλη τυλιγμένα με πόθους
και μόνο στόχο την καρδιά
Η ομορφιά της τόλμης
Τόση αναμονή… για μια ιδέα στιγμής, σκεφτόμουν. Και γύρω μου, μαζεμένα σαν περιστέρια τα όνειρα των άλλων, πεινούσαν.
Ένα κενό...
Και κάπου εκεί
που η ψυχή ξαπλώνει ήρεμη
και χαίρεται,
με το φως ανοιχτό να εξαφανίζει το σκοτάδι
και τη φωνή που κάνει τις σκέψεις να χορεύουν
να παίζει στη διαπασών
κάτι σαν πυροβολισμός
Προθάλαμος
Μέρες βουβές.
Νύχτες φλύαρες.
Αριθμός άγνωστος.
Ο χρόνος ακίνητος.
Και το βάρος του κενού να πλακώνει την καρδιά.
Αν είναι φως...
Αν είναι φως
είναι η πρώτη φορά που δεν φοβάμαι το σκοτάδι
όσο περιμένω να ανάψει
Αν είναι λάθος
είναι ήδη αργά να προλάβω την αρχή του
Αντικατοπτρισμός
Ξεθωριάζεις
Μα εγώ ξαναγράφω από την αρχή το ολόγραμμα σου
και χαράζω τις λεπτομέρειες με μαχαίρι
μέχρι που τα σημάδια να με κόψουν και να βγει αίμα
Τόσο πολύ θέλω να σε κρατήσω.
Ή μάλλον να κρατηθώ από σένα.
Καρδιά και Λογική
Λογική: Τι είναι αυτό? Αίμα? Χτύπησες?
Καρδιά: Όχι δάκρυα είναι…
Λογική: Τι να κάνω για να σε βοηθήσω?
Καρδιά: Δεν χρειάζεται. Ξέρω τι θα κάνω
Λογική: Αυτοθυσία ?
Καρδιά: Αγάπη
Λογική: Αυτοκτονία ?
Καρδιά: Αγάπη
Λογική: Θάνατος...
Καρδιά: Αγάπη!
Σαν έρωτας
Σαν έρωτας,
όμως πιο δυνατό
πιο ανελέητο.
Όσο μένει κοντά μου υποφέρω
και φλερτάρω με τον θάνατο.
Πείθω το σώμα να μένει στη θέση του
κοιτώντας από μακριά τις φλόγες χωρίς διαμαρτυρία
όμως τα κύτταρα επαναστατούν,
Το μυστικό της αρχής και του τέλους
Κάθε ανθρώπινη σχέση εν εξελίξει καθορίζεται από την αρχή της διάθεσης.
Σε αυτήν αντιτάσσεται μόνο το δικαίωμα της συνέχειας,
το οποίο όμως δεν την ξεπερνάει ποτέ.
Η αρχή της διάθεσης είναι ανώτερη του,
κάθε αλλαγή της ρυθμίζει την επόμενη του κίνηση
και μόνο η δική της κίνηση τροφοδοτεί την ύπαρξη του.
Μονόλογος
Είναι εύκολο. Μπορώ απλώς να κλείσω το φως. Αν και πάντα φοβόμουν το σκοτάδι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν υπήρχε έστω ένα μικρό φως στο δωμάτιο να με καθησυχάζει. Κανείς δεν το θυμάται πια αυτό. Μόνο εγώ. Τώρα πια ακόμα κι όταν κλείνω τα μάτια το σκέφτομαι. Ψάχνω το μικρό φως για να πάψω να φοβάμαι. Γιατί δεν ξέρω τι συμβαίνει τελευταία κι όλα μικραίνουν ενώ εγώ μεγαλώνω απότομα. Και δεν χωράω πουθενά.
Sweet wish o' mine
Όλα τ' αστέρια στη θέση τους.
Κανένα πρόθυμο για ευχή.
Φοβούνται το βάρος της επιθυμίας όποιου βλέμματος προλάβει την πτώση τους.
Κάποιες προσδοκίες είναι πολύ φοβισμένες για να πετάξουν
κάποια όνειρα είναι πολύ μεγάλα για να χωρέσουν στη νύχτα
εκ γενετής αδύναμα στο φως της μέρας
και δια βίου ανίκανα να συναντηθούν με την εκπλήρωση.
Requiem για ένα καρδιοχτύπι
Ναι εγώ είμαι ο δολοφόνος. Εγώ σε σκότωσα. Έκανα ευθανασία σ’ αυτό το καρδιοχτύπι που αργοπέθαινε. Όχι δεν το ‘θελα. Ήταν εξ αμελείας. Κάποια ανύποπτη στιγμή, το άφησα χωρίς οξυγόνο ξεχνώντας το.
The Redemption of fear
Πρωινό ξύπνημα από ένα ονειρικό πλάνο,
σε μια άγνωστη θάλασσα.
Στα βαθιά που δεν πάω πια.
Να φοβάμαι.