Μονόλογος

Είναι εύκολο. Μπορώ απλώς να κλείσω το φως. Αν και πάντα φοβόμουν το σκοτάδι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν υπήρχε έστω ένα μικρό φως στο δωμάτιο να με καθησυχάζει. Κανείς δεν το θυμάται πια αυτό. Μόνο εγώ. Τώρα πια ακόμα κι όταν κλείνω τα μάτια το σκέφτομαι. Ψάχνω το μικρό φως για να πάψω να φοβάμαι. Γιατί δεν ξέρω τι συμβαίνει τελευταία κι όλα μικραίνουν ενώ εγώ μεγαλώνω απότομα. Και δεν χωράω πουθενά.