Ανεκπλήρωτο

Θέλω να πετάξω

χωρίς φτερά
​

Αλλά το σώμα σίδερο,

με κρατάει καρφωμένη στη γη.

Δεν ξέρω πώς να ακυρώσω τη βαρύτητα,

ούτε πώς να ακυρώσω τον εαυτό μου.

Πάντα ζήλευα τις οριζόντιες λευκές γραμμές από πάγο

που αφήνουν τα αεροπλάνα στον ουρανό.

Κομήτες ημέρας που κανείς δε προσέχει.

Ατέλειωτα μονοπάτια που με προκαλούν να τα περπατήσω ως το άπειρο,

σαν να πετάω χωρίς φτερά.

Ποτέ μου δεν ανέβηκα ούτε σε ένα.

Ανεκπλήρωτες ευχές που στοιβάζω μέσα μου,

απωθημένα που στριμώχνω σε έναν τεράστιο γυάλινο αμφορέα

και τα θάβω πολύ βαθιά στη γη 

μέχρι τη μέρα που θα τα ελευθερώσω στο φως

σαν χιλιάδες μικρά μπαλόνια που θα εκτοξευτούν όλα μαζί

σε αμέτρητες τροχιές προς τον ήλιο

Ίσως τότε

μαζί τους

πετάξω κι εγώ…